W czerwcu Lizbona zmienia miejsce. Miasto wychodzi z domu i spędza miesiąc na ulicy, ze szczytem w nocy z 12 na 13, w wigilię Santo António. To noc, w której zbiegają się marsze, śluby i uliczne festyny.
13 czerwca
To święto miejskie Lizbony. Santo António urodził się w tym mieście około 1195 roku i zmarł w Padwie 13 czerwca 1231 roku.
Został kanonizowany 30 maja 1232 roku, jedenaście miesięcy po śmierci, w katedrze w Spoleto, przez papieża Grzegorza IX. To druga najszybsza kanonizacja w historii Kościoła. Do dziś jest głównym patronem Lizbony.
Marsze zaczęły się w kinie
Marsze były w Lizbonie od XVIII wieku, ale konkurs jest z 1932 roku.
Pierwszy odbył się w nocy 12 czerwca 1932 roku, w kinie Capitólio w Parque Mayer, zorganizowany przez José Leitão de Barros, dyrektora Notícias Ilustrado, przy wsparciu Norberto de Araújo i Diário de Lisboa. Wygrało Campo de Ourique, za nim Bairro Alto i Alto do Pina.
Dwa tygodnie później odbyło się drugie wydarzenie, w wigilię São Pedro. Przez dwie noce 1932 roku wystartowało sześć dzielnic: Campo de Ourique, Bairro Alto, Alto do Pina, Madragoa, Alfama i Alcântara.
Rada miasta włączyła marsze do programu w 1934 roku. W 1952 roku zaczęły schodzić Avenida da Liberdade, gdzie są do dziś.
Za Estado Novo zdarzały się przerwy, związane z wojną domową w Hiszpanii, z drugą wojną światową i z kryzysem powojennym. Przez czterdzieści dwa lata odbyło się osiemnaście edycji. Regularny doroczny przemarsz wrócił dopiero w 1988 roku.
Dziś organizatorem jest EGEAC, a w konkursie startuje dwadzieścia marszów, poza dziecięcymi i poza tymi spoza konkursu.
Śluby
Dołączyły do marszów w 1958 roku, z propozycji dziennikarza Augusto Pinto, organizowane i finansowane przez Diário Popular. W pierwszej edycji pobrało się trzydzieści sześć par.
Przerwano je po 1974 roku, a rada miasta wznowiła je w 2004 roku. Odbywają się 12 czerwca, z ceremonią cywilną w Paços do Concelho i religijną w Sé.
Gdzie wchodzi fado
Nie ma badania, które łączyłoby oba gatunki, i nie warto go wymyślać. Są za to trzy zbiegi okoliczności, które mówią wszystko.
Pierwszy jest geograficzny. Alfama, Bairro Alto, Madragoa i Mouraria są jednocześnie dzielnicami fado i dzielnicami marszów, od 1932 roku. To te same ulice i ci sami ludzie.
Drugi jest chronologiczny. Instytucjonalizacja marszów, między 1932 a 1934 rokiem, jest współczesna rozmnożeniu się domów fado w Bairro Alto i profesjonalizacji fadystów.
Trzeci ma własne imię. Alfredo Marceneiro, największy kompozytor tradycyjnych fado XX wieku, skomponował Marcha do Alfredo Marceneiro. Museu do Fado wymienia ją wśród jego dzieł, obok Fado Cravo i Fado Bailado.
Kto śpiewał fado w domach fado dzielnicy, pisał marsze, żeby dzielnica wyszła na ulicę. To nie były osobne światy.
Sardynka
Sardynka weszła do świąt z powodu mało romantycznego: w czerwcu była obfita i była tania.
Sezon idzie od czerwca do października. Najtłustsza sardynka jest ta z końca sezonu, we wrześniu i w październiku, kiedy ryba miała już czas zebrać zapasy przed zimowym tarłem, które trwa od października do kwietnia, ze szczytem między grudniem a lutym. Ta czerwcowa jest tą, którą się je, nie tą, która ma najwięcej tłuszczu.
Połów zarządzany jest wspólnie przez Portugalię i Hiszpanię, z maksimum stu osiemdziesięciu dni na łódź na rok, z zakazem w weekend, z przerwami sezonowymi między grudniem a kwietniem i z minimalnym rozmiarem wyładunku jedenastu centymetrów.
Je się ją na kromce chleba, która służy za talerz i wchłania tłuszcz. To praktyka powszechna na festynach, choć pochodzenie zwyczaju nie jest udokumentowane.
Co się zmienia w Alfamie
Alfama startuje w marszach od 1932 roku i jest jedną z najbardziej obleganych dzielnic festynowych w mieście. W czasie świąt wąskie ulice zapełniają się, a stoliki wychodzą na ulicę.
Program zmienia się z roku na rok i publikuje go EGEAC. Nasz dom w Alfamie stoi przy Travessa do Almargem, wewnątrz dzielnicy, a dom w Chiado piętnaście minut piechotą. Fado jest w obu co wieczór, także w czerwcu. Stoliki rezerwuje się tutaj.