Region demarkowany Douro narodził się z dekretu królewskiego z 10 września 1756 roku. To najstarszy demarkowany i uregulowany region świata, i przez dwa wieki prawie wszystko, co tam robiono, było vinho do Porto.
1756
Dekret podpisano w imieniu D. José I i powołał on Companhia Geral da Agricultura das Vinhas do Alto Douro. Zbudował ją Sebastião José de Carvalho e Melo, sekretarz stanu, później markiz Pombal.
Problem był handlowy. Ceny spadły, a wino sprzedawane brytyjskim kupcom bywało fałszowane, między innymi jagodami czarnego bzu, dla koloru.
Companhia dostała monopol handlowy i prawo do oddzielania vinho de feitoria, które mogło iść na eksport, od vinho de ramo, które zostawało na rynek wewnętrzny.
Granitowe słupy
Demarkację wyryto w kamieniu. W 1758 roku ustawiono 201 słupów na granicach obszaru feitoria. W 1761 doszły kolejne 134.
Razem jest ich 335, każdy ze słowem Feitoria i z datą. Są z granitu, w regionie niemal w całości łupkowym. Wiele stoi do dziś, a Museu do Douro przeprowadziło inwentaryzację w 2006 roku, w 250. rocznicę demarkacji.
Trzy podregiony
Serra do Marão przekracza 1400 metrów i zatrzymuje chmury idące znad Atlantyku. Stąd zimy mroźne i lata suche, a opad spada z 1200 milimetrów na zachodzie do 380 na wschodzie.
Baixo Corgo leży na zachód od rzeki Corgo, od Peso da Régua. Jest najmniejszy i najbardziej deszczowy, ma 45 tysięcy hektarów powierzchni i 13.204 winnicy.
Cima Corgo organizuje się wokół Pinhão, ma 95 tysięcy hektarów i 20.427 winnicy. Stąd wychodzi większość win Porto z pojedynczych quintas.
Douro Superior ciągnie się na wschód aż do granicy. Jest największy, ma 110 tysięcy hektarów, i ma najmniej winnicy, 10.077.
Razem to około 250 tysięcy hektarów, 43.700 winnicy i 20 tysięcy plantatorów, po 2,2 hektara średnio na każdego.
Socalcos, patamares i vinha ao alto
Gleba to łupek preordowicki, który w dzień pochłania ciepło, a w nocy je oddaje. Dawne socalcos są wąskie i nieregularne, podparte murami z łupka układanego na sucho, po jednej lub dwie linie krzewów każdy. Nie wjedzie tam żadna maszyna.
Pod koniec lat 60. pojawiły się patamares, ziemne platformy ze skarpą i bez muru, po 3000 lub 3500 krzewów na hektar. Vinha ao alto sadzi linie zgodnie ze spadkiem, w górę zbocza zamiast w poprzek, mieści 4500 do 5000 krzewów i pozwala pracować z wciągarką do 40 procent nachylenia.
W grudniu 2001 roku UNESCO wpisało Alto Douro Vinhateiro na listę światowego dziedzictwa: 24.600 hektarów objętych wpisem i strefa buforowa 225.400.
Benefício
Nie każde winogrono z Douro może dać vinho do Porto. Każda działka dostaje punkty za wiek winnicy, wysokość, ekspozycję, spadek, glebę, szczepy i produktywność.
Punktacja daje literę. Powyżej 1200 punktów to A. Poniżej 399 to F.
Litera określa, ile moszczu z tej działki można wzmocnić w każdym roczniku. Ten limit nazywa się benefício, zmienia się co roku, a to, co zostaje, jest winifikowane jako wino spokojne.
Szczepy
W 1981 roku João Nicolau de Almeida przedstawił w Ramos Pinto wyniki badania nad szczepami regionu. Wybrał pięć czerwonych i trzy białe.
Czerwone: Touriga Nacional, Touriga Franca, Tinta Roriz, Tinta Barroca i Tinto Cão. Białe: Rabigato, Viosinho i Arinto.
Touriga Franca przez lata nazywała się Touriga Francesa i jest krzyżówką Touriga Nacional z Mourisco Tinto. Jancis Robinson opisała ją jako Cabernet Franc wobec Cabernet Sauvignon, którym jest Touriga Nacional.
Tinta Roriz to ten sam szczep, który w Hiszpanii nazywają Tempranillo, a w Alentejo Aragonez. Tinto Cão jest udokumentowany w Douro od XVI wieku i rodzi tak mało, że był blisko zniknięcia.
1952
Fernando Nicolau de Almeida pojechał do Bordeaux w 1950 roku studiować fermentacje. Przywiózł stamtąd chłodzenie moszczu, którego w Portugalii nie praktykowano.
W 1952 roku winifikował winogrona z Quinta do Vale Meão, w Douro Superior, dla Casa Ferreirinha. Nie było kadzi z kontrolą temperatury, więc kazał zbudować zbiornik o podwójnej ścianie i wypełnił przestrzeń lodem. Lód przyjeżdżał z Matosinhos. O odległości do quinty zostawił zdanie, które przetrwało: trudniej dojechać do Meão niż do Luandy.
Wyszło z tego Barca Velha, pierwsze czerwone z Douro zrobione z ambicją wielkiego wina stołowego. Nie deklaruje się go co roku; w latach, które nie wystarczają, wino wychodzi jako Reserva Especial Ferreirinha. Nicolau de Almeida pracował do 1987 roku i za jego czasów zadeklarowano osiem roczników.
Jak czytać etykietę z Douro
Denominacja pochodzenia Douro dla win spokojnych powstała i została uregulowana dopiero w 1982 roku, 226 lat po demarkacji, która dała sławę Porto.
Podregion rzadko pojawia się na etykiecie. Nazwa quinty jest prawie zawsze, a quinta mówi, gdzie to jest. Régua dla Baixo Corgo, Pinhão dla Cima Corgo, Foz Côa dla Douro Superior. Baixo Corgo daje czerwone z mniejszym alkoholem i większą kwasowością, Douro Superior te o największej koncentracji.
Między dwoma domami fado, w Chiado i w Alfamie, karta ma dwadzieścia win z Douro, czerwonych i likierowych. Karty nie są takie same w obu. Stoliki rezerwuje się tutaj.